Κρυφές Ενοχές του Δημήτρη Μαγριπλή

Ο Δημήτρης Μαγριπλής δεν έχει μεσσηνιακή καταγωγή. Επέλεξε όμως, παρά τις σπουδές του που εγγυούνταν μια «λαμπρή σταδιοδρομία» στην Αθήνα, να εγκατασταθεί μόνιμα στον τόπο μας. 
Οι  Κρυφές Ενοχές περιλαμβάνουν 16 διηγήματα που αναδεικνύουν τον Δ. Μαγριπλή σε σημαντικό εκπρόσωπο και συνεχιστή της λαμπρής ελληνικής παράδοσης του είδους. 
Όλο το βιβλίο αποπνέει άρωμα μεσσηνιακής γης και οικείες, αγαπημένες εικόνες. Ο συγγραφέας με συναρπαστική, ρέουσα, πυκνή γλώσσα κερδίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη και κορυφώνει σταδιακά την ένταση, η οποία καταλαγιάζεται έντεχνα στο τέλος του διηγήματος. Το συναρπαστικό είναι η αίσθηση απορίας που μένει για τους ήρωες, τις πράξεις, τα κίνητρα. 
Καταπιάνεται με θέματα που αγγίζουν το νεοέλληνα, καθώς σχετίζονται με το πρόσφατο παρελθόν, τη νοοτροπία, τα ήθη, τους σημερινούς ρυθμούς ζωής.


Ενδεικτικά θα αναφερθώ σε λίγα από τα περιεχόμενα. Με πικρή ειρωνεία περνά δυσάρεστες και δύσπεπτες αλήθειες («το σύστημα δούλεψε άριστα» στο Για την ανάπτυξη της υπαίθρου, μια γελοία ιστορία σαθρής ανάπτυξης και ανθρώπινης εκμετάλλευσης, επίκαιρη όσο ποτέ.
Στο Κι όμως μας έλειπε κάτι στηλιτεύει την τυπολατρία που εκμηδενίζει την ουσία («Στρατιά αγίων», «Είχαμε όλοι πάθει αγίαση»). 
Στο Λαϊκό δικαστήριο, στα χνάρια του Αίσωπου, πραγματεύεται την καταστροφή της φύσης από τον άνθρωπο. 
Στον Εξωγήινο, ξεπροβάλλει ανατριχιαστικά το ζοφερό μέλλον της ανθρωπότητας αλλά και ξεχωριστοί χαρακτήρες: «με πλήρη πεποίθηση ότι ήταν υπέροχη», «Ο άνθρωπος δεν υποκρινόταν» γι αυτό «ήταν μόνο ο ύποπτος» με αποκορύφωμα να χαρακτηρίζεται ο κύριος χαρακτήρας εξωγήινος επειδή απλώς περιφρονούσε το χρήμα. 
Η Φεγγαρόλουστη αποτελεί ύμνο για τους ξεχωριστούς εκείνους ανθρώπους που είναι περισσότερο πνεύμα και λιγότερο ύλη. 
Στο Καβαλόττι και Ερεχθείου γωνία, ένα νοσταλγικό κείμενο, με ευαισθησία υδατογραφίας περιγράφεται η ζωή κάτω από τον ίσκιο της Ακρόπολης, μια παλιά ευλογημένη εποχή. 
Ο Σύγχρονος Βασσάλος, αναφέρεται στη σκλαβιά των κατοίκων του πάλαι ποτέ κλεινού άστεως, στις πελατειακές σχέσεις και στη βασιλεία του βύσματος. Η συνηθισμένη νεοελληνική «ευχή» εξαγιάζεται με χιούμορ και αποκτά μυστηριακό περιεχόμενο. Το μόνο ελπιδοφόρο μήνυμα προέρχεται από τα αθώα παιδικά μάτια που καθρεφτίζουν την ομορφιά της ψυχής τους στην άσχημη πόλη.


Το διάβασα, το ξαναδιάβασα και θα το ξαναδιαβάσω και, εννοείται, το συστήνω ανεπιφύλακτα. 

Ε.Λ.Ξ.

Βιογραφικό και εργογραφία του Δημήτρη Μαγριπλή στη BiblioNet

Κριτική

Κριτική και διηγήματα

Κάνε τσιγάρο, έχει δουλειά

Ο Στόχος